दुई संस्कृतिको बीचमा बाँच्दै

दुई संस्कृतिको बीचमा बाँच्दै

अष्ट्रेलियामा नेपाली बोल्ने बालकको रूपमा हुर्कनु एक अनौठो र समृद्ध अनुभव हो। यो केवल मैले प्रयोग गर्ने भाषाको कुरा होइन, यो मेरो पहिचानको कुरा हो। म प्रत्येक दिन दुईवटा संस्कृति बोकेर बाँच्दछु। यसले मेरो जीवनलाई अझ धनी बनाउँछ, तर कहिलेकाहीँ यो अलिक जटिल पनि हुन्छ।

नेपाली भाषा सिक्नुले मेरो मौलिकताको जरा गहिरो बनाउँछ। यसै भाषामार्फत म आमा–बुबासँग जोडिन्छु, हाम्रा चाडपर्वहरूमा सहभागिता जनाउँछु, र आफूभन्दा ठूलो समुदायको हिस्सा भएको अनुभूति गर्छु। मेरो नेपाली बोलाइमा अष्ट्रेलियन उच्चारण मिसिए पनि, यो भाषा मेरो परम्परा र कथाहरू सँग जोडिएको छ। त्यो गर्वलाई जोगाइराख्न पाउँदा राम्रो लाग्छ।

तर अंग्रेजी मेरो दैनिक प्रयोगको भाषा हो—स्कुलमा, साथीहरूसँग, र प्रायः हरेक स्थानमा। द्विभाषिक हुनुको अर्थ म सहयोग पनि गर्न सक्छु। कहिलेकाहीँ आमा–बुबालाई अंग्रेजीको अर्थ बुझाइदिन्छु, साथीहरूलाई नेपालीका सामान्य शब्दहरू सिकाउँछु। यो भाषाको संयोजनले मलाई दुई फरक समूहसँग जोड्न मद्दत गर्छ। नयाँ साथीहरू बनाउन र आफूलाई घर अनि बाहिरी दुनियाँसँग जोगाएर राख्न ढोका खोलिदिन्छ।

तर, केही दिनहरू यस्ता पनि हुन्छन्, जब मलाई लाग्छ कि म कतै पनि मेल खाँदिन। केही नेपाली शब्दहरू उच्चारण गर्न नसक्दा म “प्रयाप्त नेपाली” लाग्दिन, अनि कक्षामा प्रयोग हुने अष्ट्रेलियन स्ल्याङ नबुझ्दा वा सामाजिक अनुभवहरूबाट बाहिरिएझैँ हुँदा म “प्रयाप्त अष्ट्रेलियन” पनि लाग्दिन। त्यो बीचको ठाउँ कहिलेकाहीँ एक्लोपनको अनुभूति गराउँछ। बोलेको भाषाअनुसार अलग-अलग अपेक्षाहरू आउँछन्, जसले सामाजिक दबाब सिर्जना गर्छ।

कहिलेकाहीँ म नेपाली बोल्न हिच्किचाउँछु, विशेषगरी जेष्ठ नागरिकहरूसामु। म सबै कुरा बुझ्छु, तर शब्दहरू निस्कन गाह्रो हुन्छ। भाषाको मिश्रणले कहिलेकाहीँ गलतफहमी वा रमाइलो स्थिति निम्त्याउँछ, जसले मलाई लाज लाग्ने बनाउँछ। हजुरबा–हजुरआमासँग कुरा गर्दा मैले प्रस्ट रूपमा जवाफ दिन नसक्दा लाज अनि दुःख लाग्छ।

दुई भाषा सिक्न पनि थप मिहिनेत चाहिन्छ। पढ्न र लेख्न दुबै भाषामा दक्ष हुन प्रयास गर्नु चुनौतीपूर्ण हुन्छ। मानिसहरूले हाम्रो मस्तिष्कको क्षमतालाई कति गहिरो छ भन्ने कुरा बुझ्दैनन् भन्ने लाग्छ। त्योमाथि, सांगीतिक वा सांस्कृतिक चासो पनि दुई भागमा विभाजित हुन्छ—नेपाली गीत वा हाँस्य शैली साथीहरूलाई अपरिचित लाग्न सक्छ, भने अष्ट्रेलियन बोलचालका शब्दहरू आफन्तहरूलाई अनौठो लाग्न सक्छ।

तर पनि, द्विभाषिक हुनु एक सुन्दर शक्ति हो। तपाईंले दुईवटा आवाज, दुईवटा संस्कृतिक दृष्टिकोण, र सोच्ने दुई तरिका बोकेका हुन्छौँ। अंग्रेजीमा आत्मविश्वासका साथ बोल्न सक्नु र नेपालीलाई माया गर्न सक्नुले मेरो कथालाई छुट्टै र अर्थपूर्ण बनाउँछ। यो केवल शब्दहरू जान्ने कुरा होइन—यो आफ्नो कथा बाँड्ने र आफूमा गर्व गर्न सिक्ने कुरा हो। तपाईंको कथा तपाईंलेभन्दा राम्रो अरू कसैले भन्न सक्दैन।